Feiten. Anders bekeken.

Festivalverslag Genk On Stage 2018

Geschreven door  en  op in Festival Special.

Genk On Stage 2018 tikte af op 125.000 bezoekers. “Een topeditie” noemde burgemeester Wim Dries de zestiende editie van het driedaagse stadsfestival dat traditioneel de zomer inluidt. We zagen enkele heel sympathieke optredens, de traditionele post-examensfeer en deden een misschien controversiële vaststelling op zondagavond. Zijn acts zoals Lil Kleine de toekomst van de popmuziek ?

Gedurfde gedachte, niet? We proberen u deze hersenkronkel duidelijk te maken aan de hand van het optreden van … Clouseau.

Het propvolle Stadsplein maakte op zondagavond overduidelijk dat Clouseau hiervoor verantwoordelijk was, al  urenlang voor het optreden van de gebroeders Wauters begon. Aan de andere kant van de vijver, aan Factor J, stond intussen echter een even grote, zij het misschien iets jongere massa die niet enkel voor Ghost Rockers was gekomen, maar vooral voor Lil Kleine, het enfant terrible van de Nederlandse hip-hop.

Beiden moesten gewoon verschijnen om het publiek al zot te maken. Koen had broer Kris en een stevige live band bij, Lil enkel een DJ, een gitarist, een drummer en een ton aan vuurwerk. Dat woord is trouwens het enige waarmee we de acht vlammenwerpers, acht CO Jets, zes bakken vuurwerk en vier stadium shots kunnen beschrijven. Een grote show voor de Kleine.

Terwijl op de Grote Markt de gemiddelde leeftijd al wat hoger lag – zo ergens vanaf dertigers (met uitzondering van nog wat kindjes hier en daar) -, leek de rest van de jeugd gewoon verdwenen uit het straatbeeld. Jeugd mag je trouwens vrij breed interpreteren want zelfs bij Lil Kleine waren er vader-dochter-momenten (en andere ouder-kind-combinaties), en voor het overige alles gaande van vijf- en zesjarigen tot die vijfentwintigers. Qua mee-kwelen leek het in elk geval een uitzinnige massa-auditie. Op de achtergrond stond hier en daar een kritikaster te hoofdschudden.

Vandaar onze interessante parallel: wat als we dit beeld vergelijken met de late jaren ’80, toen Clouseau een Vlaamse variant van de Beatles-mania veroorzaakte? Toen stonden waarschijnlijk de mensen die anno 2018 op de Fruitmarkt waren, op dezelfde manier met hun hoofd te schudden bij de gedachte aan de pophits van Clouseau. Is dat geen levenscirkel die een mooi rondje maakt?

Foto © An De Cleyn

Op beide podia overheerste een gigantisch hoog publieksgeknuffel. De ene deed dat door schattige kindertekeningen te lezen en naar iedereen te wuiven, te wijzen en te lachen. De andere door het publiek te voorzien van vodka via de danseressen. Allebei gebruikten ze op vergelijkbare manier hun herkenbare handelsmerk: Koen toonde zijn dagelijkse achterwerk-training, Lil kleine trok gewoon zijn T-shirt uit. Het resultaat was aan beide podia identiek: een massa in vuur en vlam.

Dat laatste mag trouwens heel even letterlijk genomen worden. Tijdens het optreden van Clouseau ontstond namelijk een brandje in een generator van Telenet, niet ver achter het podium. Bij Lil Kleine schoot een vlammenwerper in de fik. Beide brandjes werden vakkundig geblust. Aan de main stage gebeurde dat zelfs met de hulp van burgemeester Wim Dries himself. Die toonde namelijk voor de tweede keer dit weekend een creatieve doch kordate beslissingsmove door zelf enkele brandblusapparaten te gaan halen. Het blussen zelf liet hij toch liever aan getrainde professionals over. Op vrijdagavond had hij even kordaat al een hemdenwissel moeten doen met Bart Peeters, maar dat geheel terzijde. (Wim kent waarschijnlijk ook de programma’s van zijn wasmachine door en door en weet wat zijn hemden aankunnen. Maar we wijken af.)

Wat aan het Factor J-podium even hard opviel, was het gebruik van smartphones. Bij elk georchestreerde kippenvelmomentje kwamen die boven, niet als extra sfeerlichtjes, maar om het moment op te nemen. Misschien zelfs met een selfie erbij, maar alles moest meteen op Snapchat, Instagram en Facebook gegooid en gestreamd. Voor het jonge volk een eigen manier om te zeggen ‘ik was hier’. (Met het risico om als een oude zak te klinken als we denken aan de “jeugd van tegenwoordig”.)

Dit is gewoon de evolutie die er al jaren zat aan te komen. Uit de States, maar vooral uit de technopolen in Japan en China. En zondagavond ook wel heel erg aanwezig op Genk On Stage. De oudere generatie schudt het hoofd, want de beleving van die jongeren staat op het eerste zicht helemaal haaks op die van henzelf. Nochtans gebeurt eigenlijk hetzelfde als in de begindagen van Clouseau, enkel in een ander jasje. Niks nieuws, en toch weer vernieuwend. Vandaar die stelling dat dit de toekomst is. Want dingen evolueren gewoon mee. Augmented Reality en van die dingen. Je zal wel zien. En Lil Kleine wordt dan ook wel ooit Clouseau.

Nu we toch aan het vergelijken zijn, nog eentje die we evenmin kunnen laten liggen. Clouseau versus De Kreuners. De eerste veroverde heel snel het poppy segment van de hitlijsten, de andere bleef net iets meer aan de ‘ruigere’ kant. Beide bands hadden (en hebben nog altijd) een trouwe schare fans – dat bleek dit weekend overduidelijk. Beide produceerden ook een resem hits die iedereen van begin tot eind kan mee-kwelen (ook nog altijd).

Clouseau kon toch nog langer scoren met nieuwe nummers en hun liveset blijven aanvullen. Na de laatste comeback voelde het bij De Kreuners meer aan als ‘toch samenblijven voor de kinderen’. Terug samen op het podium kruipen omdat het zo hoort, en omdat de mensen het leuk vinden om nog maar eens “Ik Wil Je” te kunnen meebrullen. Maar de échte energie, die voelde je toch sterker bij Clouseau.

Er stonden echter het hele weekend zoveel andere artiesten op de diverse podia, waarvan we er enkele uitpikken. Op zaterdagavond stonden dan weer twee andere meebrullers op de main stage. John Watts verzamelde een nieuw stel, jongere muzikanten rond zich onder de gekende naam Fischer-Z. Jawel, die ken je zeker nog, die warse new wave band van begin jaren ’80 met een aantal heel gekende hits (So Long, Marliese) en een veel langere lijst van ‘ah ja!’-nummers (Batallion of strangers, Pretty Paracetamol, Limbo, One voice onder andere). We vermoeden dat John een geheim recept gebruikt van in honing en tijm gedrenkte keel-warmhouddoekjes, want na meer dan dertig jaren klonken zijn typische stemuithalen nog altijd heel dicht zoals vroeger. En hij had er duidelijk zin in. Heel fijn concert.

De goesting was eveneens overduidelijk bij de Ierse powerrock-brulboeien van Therapy! die al vanaf ’s middags in Genk rondliepen. De organisatie kreeg het vriendelijke verzoek om ergens een voetbalshirt – van Eden Hazard, geen ander… – te gaan halen als steunbetuiging aan de Rode Duivels. Sympathiek toch, niet? De decibelmeter in de geluidstoren had op voorhand een extra begrenzing gekregen, dachten we al snel. Want waar we vroeger (begin jaren negentig) ooit letterlijk een meter achteruit gingen door hun ongelooflijke geluidsvolume, kleurde de groep zaterdagavond toch netjes binnen de lijntjes. ‘Isolation’ als opener en ‘Die Laughing’ heel vroeg in de set waren verrassend maar meteen erop, en de Ierse hitmachine haperde verder op geen enkel moment. De drummer was bovendien jarig, dus het feestje kon niet op.

Het verleden en de toekomst bleken achteraf gezien dus toch niet zo heel ver uit elkaar te liggen in Genk – muzikaal althans. Oorspronkelijk oogde de programmatie voor sommigen misschien iets minder – geen Nile Rodgers, geen Umberto Tozzi bijvoorbeeld. Héle grote internationale namen ontbraken deze editie. Maar tot de nok gevulde pleinen met een deinende mensenmassa – hoe jong of oud ook – vertellen echter altijd een verhaal dat niet te negeren valt. Genk On Stage 2018 was een geslaagde editie. “Volgend jaar opnieuw”, zei Wim Dries zondagavond tevreden. “En dan steken we er weer iets vernieuwend in.”

Afspraak in de toekomst dan maar? (kvds/ds)

Kris Van de Sande maakte verder nog de volgende selectie uit zijn weekendfoto’s. Geniet ervan, maar respecteer zijn rechten.

Foto © An De Cleyn

Alle foto’s bij dit stuk © Kris Van de Sande 2018 en © An De Cleyn

Ook interessant

Suikerrock dag 3: met het hele gezin genieten van live jukebox

01/08/2017

01/08/2017

Entertainment voor het hele gezin in de namiddag en het betere werk voor een breed publiek vanaf de vooravond blijft...

Dienstmededeling over #PKP17 combitickets en het weer

15/08/2017

15/08/2017

Nog 1 nachtje slapen en dan gaat Pukkelpop editie nr. 32 van start. Nog enkele dienstmededelingen. De combitickets zijn intussen...

André Brasseur: the man with the four way hips

25/06/2017

25/06/2017

Naar André Brasseur – jawel, diezelfde die op Pukkelpop vorig jaar de hele handel inpakte met zoveel liefde en muzikaal...

The Germans: ode aan de geluidsman

25/06/2016

25/06/2016

Was dit nu trance? Hoeveel invloeden en genres heb ik net gehoord? Waar halen ze die dark doom beats vandaan?...

Mad About Mountains: altijd een beetje bergop, maar nooit buiten categorie

15/07/2016

15/07/2016

Ze brachten afgelopen april hun derde cd ‘Radio Harlaz’ uit, een gewoonweg heerlijke plaat. Een voortzetting ook van een aantal...

Suikerrock dag 1: snedige gitaren! Afgeranselde drums! Rock ’n roll!

29/07/2017

29/07/2017

De eerste avond van Suikerrock was er meteen eentje met een gigantisch hoog rock ’n roll-gehalte. Iggy Pop toonde moeiteloos...

Mudhoney : wondermiddel tegen kaalheid

16/07/2016

16/07/2016

Wie aan grunge denkt, heeft meestal onmiddellijk Kurt Cobain en zijn band Nirvana in gedachten. Maar in het begin van...

Het Zesde Metaal – De Verhalen van Wannes Cappelle

25/06/2017

25/06/2017

Een West-Vlaamse band in Limburg die in zijn dialect zingt: het blijft een moeilijke oefening. Gelukkig is er ‘Naar De...

Pro-Pain: 25-jarige ‘sterkhouder’ van de hardcore metal

16/07/2016

16/07/2016

De Amerikaanse hardcore scene had er helemaal anders uitgezien als vocalist/gitarist Gary Meskil en drummer Dan Richardson, beiden ex-leden van...

Girl power en top-Belgen

31/07/2016

31/07/2016

De tweede Suikerrockdag stond voor de eerste helft in het teken van ‘girl power’. Als we een winnares moeten aanduiden,...

Glenn Claes: aangename verrassing

25/06/2016

25/06/2016

Weet je nog: het moment dat Glenn Claes vier, kleine woorden nodig had om je te overdonderen? Met ‘I shot...

Cocaine Piss: Waals kabaal, weinig staal

15/07/2016

15/07/2016

“Fuck this!” herhaalt een blond meisje dat op haar knieën zit, met een zwart petje en een gescheurd T-shirt aan,...

Genk On Stage focust dit jaar op urban content

08/06/2016

08/06/2016

6 Podia, 3 dagen, van vrijdag 24 juni tem zondag 26 juni. Met een affiche die steeds langer lijkt te...

Suiker op de verjaardagstaart

23/07/2016

23/07/2016

30 worden ze, die van Suikerrock in Tienen, volgend weekend. Niet evident om die kaap te overschrijden in moeilijke tijden....

Suikerrock verwacht drie dagen feest in Tienen

23/07/2018

23/07/2018

Komend weekend staat de binnenstad van Tienen weer op zijn kop, dat lijkt nu al een feit. Toch was er...

Reageer
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.