Feiten. Anders bekeken.

Mudhoney : wondermiddel tegen kaalheid

Geschreven door  op in Festival Special.

Wie aan grunge denkt, heeft meestal onmiddellijk Kurt Cobain en zijn band Nirvana in gedachten. Maar in het begin van de jaren 1990, nog voor de term ‘grunge’ zelfs maar was uitgevonden en Seattle, het slaperige stadje in het noorden van de Verenigde Staten, nog tot het centrum van een wereldwijde hype moest worden uitgeroepen door geldgeile platenjongens en sluwe marketeers, toen dus, had je al bands als Mudhoney die het genre nog aan het uitvinden waren. Terwijl een kleine, maar fanatieke aanhang, toekeek.

Rock Herk 053-6-Edit.jpg

Hun ‘Superfuzz Bigmuff’ EP uit 1988 was een pionierplaat op het vlak van de moddervette sound die heel wat andere obscure gitaarbands op het underground label SubPop met hen deelden. Niet altijd echter want diversiteit stond hoog in het vaandel van de underground gitaarscene.

Zoveel jaren later is de snerende stem van Mark Arm en zijn de gestoorde solo’s van gitarist Steve Turner, nog altijd zeer gegeerd bij jong en (vooral) oud. De enige verandering op 27 jaar tijd wat hun line-up betreft, is de bassist. Guy Maddison kwam erbij in 2001 en hij kan tijdens hun concert op Rock Herk zijn gezicht maar niet in de plooi houden. Zijn glimlach is die van een kind dat blij is dat het mag meespelen met zijn favoriete band.

De blonde manen van Arm zijn het enige restant van hun langharig, werkschuw tuig imago in fanzines en op platenhoezen van begin jaren ’90. De term ‘slacker’ (luilak) uit het boek ‘Generation X’ van Douglas Coupland leek indertijd wel op de levensstijl en het imago van de Mudhoney bandlenden geënt. Maar daar is nu nog maar weinig van te merken. Van dat lange haar bedoelen we.

Ook het publiek heeft veel van zijn pluimen verloren. Hier en daar zie je nog wel een enthousiaste generatiegenoot in het publiek staan headbangen op hun energieke live show. Maar het is pas als de zanger na een tiental nummers van zijn gitaar bevrijd is, dat er iets van de innerlijke Iggy Pop in hem naar boven komt op de bühne.

Rock Herk 053-11-Edit.jpg

We maken deze vergelijking met de grootvader van de punk niet zomaar. Bijna heel het oeuvre van Mudhoney is immers schatplichtig aan het geluid en de attitude van Amerikaanse garagerock en (proto)punkbands uit de jaren 1970 als The Stooges en MC5.  Zelfs nu nog spelen ze soms hun cover ‘I Hate The Police’ van de Amerikaanse punkrockband The Dicks als ode aan het punkverleden.

Maar toch is dit optreden geen uitgesproken knaller. Aan de hand van een veertiental songs neemt Mudhoney ons mee op een trip door psychedelica, blues en lo-fi (dat laatste vooral in ‘I Like It Small’). We krijgen ook heel wat andere nummers uit hun negende album, ‘Vanishing Point’ (2013), te horen. Vooral dan op het einde van hun veertig minuten durende set. Zowel ‘Chardonnay’, ‘The Final Course’ als ‘The Only Son of The Widow From Nain’ tonen een vitale groep met talent voor meezingbare en weerbarstige punkrock.

Maar het is enkel bij ‘Touch Me I’m Sick’, de grunge klassieker die zijn tijd vooruit was en dus bijna nooit op de radio werd gespeeld, dat er wild gedanst wordt alsof het nog altijd 1989 is. Ook tijdens de andere oude nummers zoals ‘In ‘N’ Out Of Grace’, zien we in de tent heel wat oudere, kale mannen enthousiast met hun imaginaire, maar verloren haar wapperen. Tot daar de verjongingskuur.

Rock Herk 053-28-Edit.jpg

Mudhoney kan uiteindelijk niet overtuigen. Ze slagen er ook niet in om een brug slaan naar een breder en jong publiek. De mix van de rauwe, analoge noisy klank van hun gitaren met de meest bizarre en door ‘teenangst’ gevoede teksten schiet nu meestal zijn doel voorbij. Gemiste kans vonden we overigens ook het feit dat ze het sublieme ‘Sweet Young Thing Ain’t Sweet No More’ niet ten gehore brachten.

Maar dit concert bijwonen was nog altijd een betere zet dan telefonisch en zonder morren intekenen op de Dela uitvaartverzekering. Na Kurt Cobains zelfmoord, midden jaren ’90, was het sowieso moeilijk om als fetisj groep uit diezelfde periode, de nostalgische en commerciële valstrik te vermijden. Maar vroeg of laat ga je toch  – een beetje tegen je zin – tot de eeuwige jachtvelden van de popmuziek gaan behoren. (wj)

Foto’s: MarkeTenster

Ook interessant

Nous sommes quand même tous des Européens

17/07/2016

17/07/2016

“Het volgende is een nummertje voor alle Engelsen”, lachte Arno bij zijn aankondiging van ‘Putain putain’, “met dienen Brexit”. Hierop...

Nou Milow, nog ’s dankjewel

26/06/2016

26/06/2016

Thanks voor Selah Sue, maar dat hebben we je al ’s in de oren gefluisterd, maar met veel plezier zeg...

Rock Herk

23/07/2018

23/07/2018

Het voorbije weekend was er weer een geslaagde 36e editie van Rock Herk in Herk-de-Stad. Het festival verkocht uit –...

De Brassers controleren (nog altijd)

25/06/2016

25/06/2016

De revival van de jaren ’80 is ook de organisatie van Genk on Stage niet ontgaan. Daarom regeren ongeveer vijftig...

Mad About Mountains: altijd een beetje bergop, maar nooit buiten categorie

15/07/2016

15/07/2016

Ze brachten afgelopen april hun derde cd ‘Radio Harlaz’ uit, een gewoonweg heerlijke plaat. Een voortzetting ook van een aantal...

Steenweg zonder auto’s tijdens Pukkelpop

18/07/2016

18/07/2016

De stad Hasselt heeft beslist om de Kempische Steenweg tijdens deze editie gedeeltelijk af te sluiten zodat geen enkele auto...

Pukkelpop 2018: de festivalstad is er klaar voor

14/08/2018

14/08/2018

Het immens grote Pukkelpopterrein is bijna klaar voor drie dagen en vier avonden festivalbeleving. Tijdens een persrondleiding toonde Chokri Mahassine...

Suikerrock 2019 geslaagd ondanks weerdrempels

30/07/2019

30/07/2019

Wie was er ook blij dat het weer op de derde en laatste festivaldag van Suikerrock een beetje normaal bleef?...

Pro-Pain: 25-jarige ‘sterkhouder’ van de hardcore metal

16/07/2016

16/07/2016

De Amerikaanse hardcore scene had er helemaal anders uitgezien als vocalist/gitarist Gary Meskil en drummer Dan Richardson, beiden ex-leden van...

Daan doet wat hij wil

26/06/2016

26/06/2016 1

Daan betrad het podium met een sigaret in zijn mond. Een verslaving waar hij, zo bleek later, geen heel optreden...

Kleinkunst in ‘da house’

25/06/2016

25/06/2016

Tourist LeMC, als laatste toegevoegd aan de affiche, opende met de hit ‘En Route’. Het Stadsplein was ondertussen goed volgelopen...

Pukkelpop 2017: de jaarlijkse lokroep van de Kiewitse grassprietjes

11/08/2017

11/08/2017

Volgende week, tussen woensdag 16 en zaterdag 19 augustus, loopt het equivalent van het totale inwonersaantal van Hasselt weer rond...

Festivals lossen een vracht namen vandaag, Genk On Stage strikt een Ramone zowaar.

29/03/2017

29/03/2017

Marky Ramone’s Blitzkrieg, Gogol Bordello en Het Zesde Metaal zijn nieuwe namen voor Genk on stage Het gratis stadsfestival Genk...

Eindelijk nog eens een thuismatch voor The Sore Losers

24/06/2017

24/06/2017

Ondergetekende heeft The Sore Losers ondertussen al tig keer gezien. Persoonlijk vind ik ze altijd beter gedijen in een kleinere...

Pukkelpop dag 2: u was “beautiful!” volgens Elbow

19/08/2017

19/08/2017

Een portie good old American indie mag vanzelfsprekend niet ontbreken. Die eer is voor Parquet Courts, momenteel New York’s finest....

Reageer
Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.