Feiten. Anders bekeken.

Chantal bleef helaas in Waterschei

Geschreven door  op in Festival Special.

Als je haar al op het podium verwacht had: jammer, ze was er niet. Of beter, ze was er wel, verscholen in het publiek, eventuele stage appearances ontduikend. Waarschijnlijk keek ze wel uit om bij de paarse reïncarnatie van Carl Huybrechts op het podium te kruipen. Je weet immers maar nooit hoe je daar gezond weer vanaf raakt.

Cliff_Willy_en_zijn_Poduim_Boys_006-Edit.jpg

Een paar eerlijke feiten zijn bij een review van een Cliff Willy optreden wel aangewezen. Het publiek dat erop afkomt is op z’n minst gesteld redelijk divers van samenstelling. We zien een aantal restanten van het soort volk wat ‘vroeger’ wel ’s in een alternatieve kroeg wilde rondhangen. We vallen over een paar bejaarden die gelukzalig glimlachend meezingen op ‘7 anjers , 7 rozen’. Vaak zijn die geflankeerd door Belgische varianten van wat men in de USA zo treffend een ‘soccer mom’ wil noemen, ook hier gewapend met minstens één koets, al dan niet gevuld met kinderen of Primark zakjes. Ook zie je mannen met baarden, hipsters en mannen die net uit de kroeg aan de overkant buiten wandelen met het bierflesje nog in de hand. Hier en daar spot je kleurrijke medemensen die regenbogen hoog in het vaandel dragen. Steevast ergens achteraan de types die ‘iets’ doen in de muzieksector, onderhandelend met collega’s die om de paar minuten een slinkse blik richting podium werpen.

Cliff_Willy_en_zijn_Poduim_Boys_043.jpg

Maar allemaal hebben ze één ding gemeen: hun verbaasde gezichtsuitdrukking die ze de hele set volhouden, toch makkelijk een flink uurtje. Want wat is dit eigenlijk waar je naar staat te kijken? Meent ie dit nou? Is dit een persiflage? Hebben de jongens op dat podium lang geleden de verkeerde paddestoelen gegeten?

Het is niet altijd even duidelijk. Stel dat we Cliff niet zouden kennen, dan zouden we toch even over het antwoord op die vragen willen nadenken. Hijzelf, en niet in het minst zijn stem, is namelijk veel te goed om banaal enkel een makkelijke persiflage van een genre te brengen. Zijn Podiumboys zijn veel te goede muzikanten om daar enkel maar te staan en het schlagergenre te kakken te zetten. Hier zit meer achter, willen we vermoeden. Cliff Willy is uiteraard een act, maar eentje waar duidelijk langer over nagedacht is dan over de hele Brexit campagne van ‘leave’ bijvoorbeeld. Hier zie je een stel veertigers die zich best lijken te amuseren , bovendien zeer goed spelen en zowel Billy Ray Cyrus, Status Quo, Spider Murphy Gang als Willy Sommers niet enkel coveren maar ‘aanpassen’ voor iedereen die dat fun wil vinden. Het heeft dus geen zin om te zoeken naar een of andere niche. Dit is gewoon goed doordachte, professioneel gebrachte, zeer entertainende fun. Ik heb nog nooit voor eender welk act een vol uur in de gietende regen gestaan, tot gisteravond op Genk On Stage dus. (as)

Foto’s: MarkeTentster

Ook interessant

The Germans: ode aan de geluidsman

25/06/2016

25/06/2016

Was dit nu trance? Hoeveel invloeden en genres heb ik net gehoord? Waar halen ze die dark doom beats vandaan?...

Cocaine Piss: Waals kabaal, weinig staal

15/07/2016

15/07/2016

“Fuck this!” herhaalt een blond meisje dat op haar knieën zit, met een zwart petje en een gescheurd T-shirt aan,...

Pro-Pain: 25-jarige ‘sterkhouder’ van de hardcore metal

16/07/2016

16/07/2016

De Amerikaanse hardcore scene had er helemaal anders uitgezien als vocalist/gitarist Gary Meskil en drummer Dan Richardson, beiden ex-leden van...

Girl power en top-Belgen

31/07/2016

31/07/2016

De tweede Suikerrockdag stond voor de eerste helft in het teken van ‘girl power’. Als we een winnares moeten aanduiden,...

30 Jaar Suikerrock, the big kickoff

30/07/2016

30/07/2016

Na twee dagen David Gilmour in Tienen begon Suikerrock vrijdag 29 juli effectief aan z’n verjaardag. 30 keer reeds werd...

Suikerrock 2019 geslaagd ondanks weerdrempels

30/07/2019

30/07/2019

Wie was er ook blij dat het weer op de derde en laatste festivaldag van Suikerrock een beetje normaal bleef?...

Vreemde eend in de bijt

25/06/2016

25/06/2016

Bent Van Looy bracht in maart zijn nieuwe CD ‘Pyjama Days’ op de markt. In zijn single ‘My Escape’ zingt...

Tyler Bryant: a shot in the (shy) sky

23/06/2017

23/06/2017

Tyler Bryant, Zuiderling (Amerikaanse zuiderling dan) trapt Genk in de nehneh’s om kwart over zeven. Met zijn band The Shakedown...

André Brasseur: the man with the four way hips

25/06/2017

25/06/2017

Naar André Brasseur – jawel, diezelfde die op Pukkelpop vorig jaar de hele handel inpakte met zoveel liefde en muzikaal...

De Lalala Soul

25/06/2016

25/06/2016

We zochten na afloop van de black Friday naar een gepast orgelpunt en vonden dat even voor midnight op de...

Pukkelpop dag 2: u was “beautiful!” volgens Elbow

19/08/2017

19/08/2017

Een portie good old American indie mag vanzelfsprekend niet ontbreken. Die eer is voor Parquet Courts, momenteel New York’s finest....

Nou Milow, nog ’s dankjewel

26/06/2016

26/06/2016

Thanks voor Selah Sue, maar dat hebben we je al ’s in de oren gefluisterd, maar met veel plezier zeg...

A trip down memory lane en …Mosquito land

16/07/2016

16/07/2016

Er zijn op Herk meer muggen te vinden dan op een muffe regendag in de Egyptische Nijldelta. De rotinsecten hebben...

Last Shadow Puppets: somehow we did expect, ook op Pukkelpop ’16

30/06/2016

30/06/2016

Vandaag werden Last Shadow Puppets, Bring Me The Horizon, San Soda, Palms Trax en White Miles aan de #pkp16 affiche...

Kerstmis in augustus

28/07/2016

28/07/2016

De aankomende editie van Pukkelpop zet opnieuw fors in op verschillende belevingssites waar de bezoeker even op adem kan komen....

Reageer
Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.